Kirli Kalbe Küçük Bir Dokunuş - Günlük Gibi Bir Şey

Hayatım boyunca hiç bir ihtiyaç olarak yazan insanlardan olamamışımdır. İnsanlar vardır, çok özenirim onlara, baş ağrılarını dindirmek için yazarlar, ruhlarını rahatlatmak için yazarlar, keyif için yazarlar, canları sıkıldıkları için yazarlar. Yazarlar, yazarlar, yazarlar… Güzel insanlardır onlar. Onlar yazsınlar ben de okuyayım. Kendi bahanem ise bellidir “İlk emir ‘oku’dur, ‘yaz’ değil. O halde önce okumalıyım!” J Bu benim doğrum ya da bahanem. Herkes bildiği yoldan gitmeli.

Neden bunları söylüyorum, daha doğrusu neden bu kadar uzattım ben de bilmiyorum. Aslında iş çıkışı muhabbetine katılma imkanı bulduğum taksici amcadan bahsedecektim. Başlıkta da dedik ya “günlük gibi bir şey” diye. Günlük yazmayı sevmem normalde. Hevesle çok kez başlamış, birkaç özenle yazılan günden sonra bırakmışımdır. Ama bu siteye, Vaveyla Heybesi’ne, gündelik yaşamımızda başımızdan geçen ilginç, bizi düşünmeye sevk eden, başkalarını da düşünmeye sevk etme ihtimali olan bir takım olayları yazalım diye bir karar almıştık. Bu minvalde ben de birkaç satır çiziktirebilirim çok sevgili yaşlı amca hakkında diye düşündüm.

Ama önce arkadan bir müzik vermek gerekir. Müziğimizi açalım o halde*

“… İstanbul’a Batı’dan bakanlar için bu ve benzeri davranışlar, iş disipliniyle bağdaşmayan, başarısızlığı beraberinde getiren çocuksu davranışlardır. Onlar değil midir yedi gün, yirmi dört saat çalışmak ve hep daha çok kazanmak isteyen ve her şeyi bu uğurda harcayanlar? Onlar için bir Müslüman tembeldir. Çünkü sabahtan akşama kadar çalışmamakta, hatta öğleleri bile uyumaktadır. Bir insanın hayatında daha az eşyaya yer vererek, ömrünü bunların sürekli yenileme saplantısından özgür kılmış olarak, kendine ve sevdiklerine daha çok vakit ayırdığı mütevazi bir hayat, ne güzel bir hayattır oysa. Bunun adı tembellikse, aylaklıksa varsın öyle desinler; Tanrı’m bu ne güzeldir! Ne güzel bir yaz rüzgarını yastık yapıp, güneşli yünleri yorgan gibi üstüne çekerek, göğsünde bir çocuğun, bir sevgilinin kokusunu duyarak uyumak…”

Eskiden Batı’nın eleştirdiği Müslümanlık ne de güzelmiş diyorum bu alıntıyı okuyunca. Sabahtan akşama çalışmayan, öğleleri kaylule dediğimiz kısa öğle uykusuna yatan, hayatında daha az eşyaya yer veren, kendi ve sevdiklerine zaman ayırabilen, mütevazi bir hayat sahibiymiş Müslümanlar. Şimdiki düzenimiz ise maalesef ki Batı’nınkiyle tamamen aynı. Ne sevdiklerimize ayıracak vaktimiz var, ne kendi ruhumuzu besleyecek, iç sesimize kulak verecek halimiz, zamanımız. Kahrolsun Kapitalizm, kahrolsun Amerika, kahrolsun falan filan diye uzatıp sulandırmayacağım tabi ki rahat olun. J Bu dert içimize yara olarak yeter. Bu aralar fazla mesaiye kalınca daha da bir yaram büyüyor dostlar. İç hesaplaşmalarım kafamı zonklatıyor bazen.

İşte yine böyle bir günde eve dönerken çok tatlı bir taksici amcaya rast geldik. Amca en az 60 yaşında vardır. Konuşmasıyla, üslubuyla ilginç birisi olduğunu hemen belli ediyor zaten. Sağ olsun taksiye birlikte bindiğim arkadaşım hoş sohbetli bir insan, hemen amcayla başladılar muhabbet etmeye. Konudan konuya atlıyorlar, amca hararetli hararetli anlatıyor, anlatıyor, anlatıyor. Başörtüsü meselesi, ülkenin son hali, Türk-Kürt ayrımcılığı, İslamiyet ve Türkiye’deki algı, şimdiki gençler ve İslamiyet’e olan uzaklıkları… gibi birçok konu üzerinde konuşuldu. Eşiyle görücü usulüyle nasıl evlendiklerini, hayatından nasıl memnun olduğunu, 50 kez seçme şansı verseler her defasında yine eşini seçeceğini anlattı (Bu işte çok önemli). Bunlar şimdi benim başlık geçtiğim şekilde değil de duygu yüklü, yaşanmışlık katılarak anlatıldığında insanı o kadar etkileyen olaylar ki… İnsan ister istemez gerçek yaşam eskilerdeymiş, bizim şimdi yaşadığımız hayatın bir numarası yok diye düşünüyor. En son, konu; bir şekilde Süleymaniye Camii’ne geldi. Ve amca Sultan Süleyman ve Koca Sinan’ın rüyalarında nasıl Efendimiz(sav)’i gördüklerini, caminin ayrıntılarını onlara nasıl anlattığını anlattı. Günlük yaşamın kirinde Rahmani’den uzak kalınca küçük bir sohbet bile kalbinize dokunabiliyor, gözlerinizi yaşartabiliyor emin olun. Amca en son ismimi duyunca bana bir sürü dua etti, ismin gibi yaşayasın diye iltifatlar etti. Asıl ben ona dua ettim tabi ki kalbimde Rahman’dan bir dokunuşa sebep olduğu için. Dahası kendimle bir kez daha yüz yüze getirebildiği için. Kirlerin içinde arınmış insanlarla olmanın, iman tazelemenin önemini hatırlattığı için…

“Gürültüde duyulmaz Tanrı’nın sesi. Çünkü O alçak sesle konuşur. Sadece hassas olanlar, dua edenler; kulaklarını, gözlerini, beyinlerini, kalplerini, ellerini ve ayaklarını açanlar duyabilirler onu.”

İbrahim Paşalı’nın bu sözleri geldi aklıma. Allah’a yakın olmak, kalbini tek bir yere bağlamak, kısacası ‘adam’ olmak istiyorsan alçak sesle konuşacaksın. Sesli konuşanların ellerine geçirdikleri şeyler kısa ömürlüdür, geçicidir. Kalbe inemeyecek kadar geçici…

Hülasası anlatacak pek bir şeyim yok dostlar. Etkilenmişliğim var sadece. Derinleşelim dostlar. Kalbimize inelim, özümüze dönelim. Dünyanın kiri içinde kirlenmeye mecburuz fakat sürekli temizlenme, yenilenme, tazelenme imkanı var. Ne de olsa günah, sadece müslümana yakışır.

“Günah bize boynumuzu büktürten, başımızı eğdirten, yanaklarımızı ıslatan ve bizim bahçeye davet edilmemizi sağlayan bir fırsattır. Başımızı ellerimizin arasına almamızı sağlayandır. Düşünceler ile tanıştırandır. Bizi hüzünlendiren, hüzünden bir zırhla bizi boş işlerden koruyan bir vesiledir günah. Sevap fırsatlarını kaçıran biri için son fırsattır.”

Selam ile kalbinizle kalın.

* Çiçekgillerden Çiğdem Le Trio Joubran üzerine de konuşalım demişti. Yazısını merakla bekliyorum bu arada. Hoş müzikler üzerine ne kadar konuşulsa ne kadar yazılsa azdır. :)

**Yazıdaki alıntıların tümü İbrahim Paşalı’nın Öğle Uykusu adlı kitabındandır. Şiddetle tavsiye edilir.